Όπως προκύπτει από τα μέσα ενημέρωσης, η ροπή των νέων προς την παραβατικότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα "αγκάθια" της σύγχρονης εποχής. Επηρεασμένοι από την επικαιρότητα, στο σημερινό άρθρο, θα αναφερθούμε στην πιο συχνή μορφή εκδήλωσης αυτού του φαινομένου, τον εκφοβισμό ή θυματοποίηση (bullying) στο χώρο του σχολείου. Λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές του διαστάσεις και τη δυσκολία κατανόησής του, κρίνεται απαραίτητο να περιγράψουμε, αρχικά, τις συμπεριφορές που περιλαμβάνει ο σχολικός εκφοβισμός και να διαχωρίσουμε του μαθητές ανάλογα.
Το πρόβλημα της νεανικής εγκληματικότητας άρχισε να απασχολεί τον κόσμο των ειδικών και το ευρύτερο κοινό τα τελευταία χρόνια μετά από μερικά έντονα ξεσπάσματα εφηβικής επιθετικότητας, απειθαρχίας, καθώς και εκδηλώσεων αντικοινωνικής συμπεριφοράς μέσα στο σχολείο. Τα φαινόμενα αυτά υποδηλώνουν ότι οι ηλικίες κατά τις οποίες οι νέοι "εγκληματούν" μπορεί να ξεκινούν από τα πρώτα χρόνια του παιδιού στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και να φτάνουν μέχρι και το 21ο έτος. Σημαντικό, όμως, είναι στο σημείο αυτό να συνειδητοποιήσουμε και να διαχωρίσουμε πότε αναφερόμαστε σε τυχαία περιστατικά που συνέβησαν μία φορά και πότε πρόκειται για σχολικό εκφοβισμό ή θυματοποίηση, οπότε θα πρέπει και να παρέμβουμε.
Ο σχολικός εκφοβισμός μελετήθηκε αρχικά στις σκανδιναβικές χώρες από τον Dan Olweus στη δεκαετία του 1970. Ο Olweus αναφέρει πως κάποιος θυματοποιείται, όταν "εκτίθεται επανειλημμένως και για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αρνητικές πράξεις εκ μέρους ενός ή περισσότερων μαθητών". Αρνητικές πράξεις θεωρούνται "τα άσχημα και δυσάρεστα λόγια, η κοροϊδία και το κάλεσμα με κακόβουλα ονόματα που πληγώνουν τον άλλο", "η παντελής αγνόηση ή ο αποκλεισμός από την αμάδα των φίλων ή ο εσκεμμένος αποκλεισμός από τα δρώμενα", "τα χτυπήματα, οι κλωτσιές, ο παραμερισμός ή οι απειλές", "τα ψέματα ή η διάδοση ψευδών πληροφοριών, η αποστολή κακόβουλων σημειωμάτων, η προσπάθεια για να αντιπαθήσει το σύνολο κάποιον" και άλλα παρόμοια. Ο όρος, επομένως, ενέχει επαναλαμβανόμενες σωματικές, λεκτικές, ψυχολογικές επιθέσεις ή ενέργειες κατατρομοκράτησης, πειθαναγκασμού και καταπτόησης. Τις περισσότερες φορές οι επιθέσεις αυτές απευθύνονται σε ένα "θύμα" το οποίο δεν μπορεί να αμυνθεί εξαιτίας είτε του μεγέθους του είτε της δύναμής του είτε της αριθμητικής υπεροχής του είτε της μειωμένης ψυχικής του ανθεκτικότητας.
